எல்லாவற்றிலும்

கணக்கு பார்த்து பார்த்து

வாழ்தலில் பூஜ்ஜியம்

ஆகிக் கொண்டிருக்கிறோம் 

நாம்.

வாழ்வதற்கு

பிழைப்பதற்கும் தான்

விவரம், அறிவு 

அனுபவம் எல்லாம்

தேவையாய் இருக்கிறது 

வாழ்வதற்கு

வெகுளித்தனம் ஒன்றே

போதுமாய் இருக்கிறது.

மனம்

மனதில் ஆழமாய்

விழுந்த விதை 

இன்று

ஆலமாய் வளர்ந்து

நிற்கிறது

விழுதுகளை ஊன்றி

பெரும் விருச்சமாய்

மனதை விழுங்கி நிற்கிறது 

மரத்தையும் தூக்கி

எறிய முடியவில்லை

மனதையும் தூக்கி எறிய முடியவில்லை.

பூமி.சாமி.

வயது ஆக ஆக

மரம் போல் ஓர் இடத்தில்

வேர் கொள்ள விரும்புகிறது மனசு அதுவும் சொந்த மண்ணாக

இருந்தால் சுகம்.

பூமி.சாமி.

யாசகம்

கேட்பது

அதிகம் ஆகியிருக்கிறது

உணவுக்கல்ல

உணர்வுக்கு.

பூமி.சாமி.

வார்த்தைகளில் கவனம் தேவை

ஒருவனை உற்சாகப்படுத்த

ஒரு நூறு வார்த்தைகள் தேவைப்படலாம்

ஆனால்

அவனை காயப்படுத்த ஒரு வார்த்தை

போதுமானது.

பூமி.சாமி

படித்ததில் பிடித்த கவிதை

எல்லா வகுப்பறையிலும்

நான் நானென்று முந்திக் கொண்டு வரும் ஒரு குழந்தை இருக்கிறாள்.

அவளுடைய துருதுருப்பில்

ஒரு வண்டின் ரீங்காரம் இருக்கிறது.

கேட்டதை விட கூடுதலாக ஒரு சாக்பீஸ் எடுத்து வருகிறாள்.

வகுப்பறைக்குள் ஆசிரியர் நுழையும் போது வருகைப் பதிவேட்டைத் தவறாமல் ஒப்படைக்கிறாள்.

வேறு வேலையில் இருக்கும் ஆசிரியரிடம்

'இது உங்க பீரியட்' என்று நினைவூட்டுகிறாள்.

ஆசிரியரின் பீரோவில் 

எந்தப் பொருள் எங்கிருக்கும் என்பது 

அவளுக்கு அத்துபடி.

தேர்வு கால அட்டவணயை மற்றவர்கள் அழிக்காமல் பார்த்துக் கொள்கிறாள்.

ஆசிரியருக்குச் சாதகமாகவும்

சக மாணவர்களுக்குப் பாதகமில்லாமலும் நடக்கும் அவள் மீது 

எந்தப் புகாரும் இல்லை.

ஒருநாள் கூட

அவள் ஒற்றை ஜடையுடன் வந்ததில்லை.

அவள் வராத நாட்களில்

கரும்பலகையை யார் துடைப்பது என்ற கேள்வி எழுகிறது.

வீட்டிலிருந்தபடியே அவள் வகுப்பறையில் நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

அந்த சமயங்களில் அவளோடே திரியும்

அவள் வகுப்புத்தோழி

அவள் போல் 

நல்ல பெயரெடுக்க முயற்சிக்கிறாள்.

- மா. காளிதாஸ்